Akkorddetector

Majeur-, mineur-, verminderde, overmatige, dominantseptiem-, majeurseptiem-, mineurseptiem- en suspendeerakkoorden. De detector analyseert de harmonische samenstelling frame voor frame en vergelijkt deze met akkoordsjablonen. Complexe jazzvoicings of uitgebreide akkoorden (9e, 11e, 13e) worden vereenvoudigd tot het dichtstbijzijnde herkende akkoordtype.

Het geluid wordt omgezet in een chromogram — een weergave die de energie van elke toonhoogteklasse (C, Cis, D...) in de loop van de tijd weergeeft. Een matchingalgoritme vergelijkt het toonhoogteprofiel van elk tijdsframe met bekende akkoordsjablonen om de beste overeenkomst te vinden. Een basfilter verwijdert storingen van de basdrum onder de 130 Hz die anders de chroma-analyse zouden verstoren.

Ja. De resultaten worden weergegeven als een akkoordprogressie met tijdsaanduidingen, zodat je precies kunt zien wanneer elk akkoord begint. Je kunt op elk akkoord in de tijdlijn klikken om dat deel van de audio te beluisteren.

De beste resultaten worden behaald met afzonderlijke instrumenten (piano, gitaar) of spaarzame arrangementen. Bij drukke, complete mixen neemt de nauwkeurigheid af doordat overlappende instrumenten voor onduidelijke toonhoogte-informatie zorgen. Voor het beste resultaat bij een complete mix kun je deze eerst door de Stem Splitter halen en vervolgens de instrumentale stem analyseren.

De akkoordprogressie geeft een toonsoort aan, maar gebruik voor een exacte toonsoortbepaling de Key Finder-tool. Door beide met elkaar te vergelijken, krijg je een volledig beeld van de harmonieën: in welke toonsoort het nummer staat en welke akkoordgraad (I, IV, V, vi) elk akkoord vertegenwoordigt.

Nee. Alle verwerking vindt plaats op je apparaat. De chromogramanalyse en de akkoordherkenning gebeuren lokaal — er wordt niets naar een server verzonden.

Het chromagram — het terugbrengen van audio tot twaalf toonklassen

Het herkennen van akkoorden begint met het omzetten van de audio in een chromagram, een weergave waarbij octaafinformatie wordt weggelaten en alleen de energieverdeling over de twaalf toonklassen (C, Cis, D, Dis, E, F, Fis, G, Gis, A, Ais, B) wordt behouden. Een kortetermijn-Fouriertransformatie levert een spectrum per tijdframe op; de energie van elke bin wordt toegewezen aan de bijbehorende toonklasse, ongeacht het octaaf. Het resultaat is een 12-dimensionale vector per tijdframe — een soort vingerafdruk van de harmonische inhoud op dat moment. Een C-majeurakkoord, dat de noten C, E en G bevat, verschijnt als energie geconcentreerd op die drie toonklassen; een A-mineurakkoord toont energie op A, C en E. Verschillende omkeringen, voicings en octaven produceren hetzelfde chromagrampatroon, wat precies is wat je wilt voor akkoordherkenning.

Sjabloonherkenning en betrouwbaarheidsscore

Voor elk frame vergelijkt de detector de waargenomen toonhoogteklassevector met een bibliotheek van akkoordsjablonen — geïdealiseerde 12-dimensionale patronen voor elk majeur-, mineur-, verminderd-, overmatig-, dominant-7-, majeur-7-, mineur-7- en suspendeerakkoord voor alle twaalf grondtonen. De cosinusgelijkenis levert een score op voor elke kandidaat; de hoogste score wint. Door de frames te middelen, wordt voorkomen dat de output gaat schommelen wanneer een enkele tel dubbelzinnig valt, en de betrouwbaarheidswaarde naast elk akkoord in de resultatentabel is het verschil tussen het winnende sjabloon en de kandidaat op de tweede plaats. Een hoge betrouwbaarheid betekent dat de audio duidelijk bij één akkoord past; een lage betrouwbaarheid betekent meestal dichte stemvoeringen, gelijktijdige melodielijnen of een overgang tussen akkoorden.

Het optionele kickfilter bovenaan de pagina is bedoeld voor EDM en moderne pop. Een krachtige kickdrum pompt energie in het bereik van 50–130 Hz, wat doorsijpelt naar de toonhoogteklassen eromheen (meestal C, Cis, D) en de detector beïnvloedt. Een hoogdoorlaatfilter bij 130 Hz verwijdert de kick zonder de harmonische inhoud van de synths en baslijnen erboven aan te tasten. Laat het uitgeschakeld voor piano, gitaar en orkestraal materiaal; schakel het in wanneer de track een four-on-the-floor kick heeft.

Verschillende vragen, verschillende hulpmiddelen

"What key is this song in?" and "what chords does it contain?" are related but distinct questions. A key is a single label that summarises the harmonic centre of the whole song — A minor, F# major, etc — and is what DJs use for harmonic mixing on the Camelot wheel. A chord progression is a time-stamped sequence of changing harmonies. The chord detector tells you "the song moves Dm → G → C → Am over these timestamps"; the Sleutelzoeker tells you "the song is in C major" by aggregating chord and tonal evidence across the whole track. If you need a single label for tagging or mixing, use Key Finder. If you need the progression to learn or transcribe a song, use this page. If you need both at once, use the combined BPM and Key Finder.

Waarom geïsoleerde bronnen beter werken

Akkoordherkenning werkt het nauwkeurigst wanneer de invoer een duidelijke harmonische structuur heeft en zo min mogelijk wordt verstoord door andere elementen. Opnames van solo-piano, fingerstyle-gitaar en strijkkwartetten leveren vrijwel perfecte resultaten op, omdat elke hoorbare toon deel uitmaakt van de harmonie. Dichte mixen met het volledige frequentiebereik zijn lastiger: drums laten breedbandige energie doorschemeren, vervormde gitaren vervagen het spectrum en parallelle zangmelodieën introduceren noten die buiten het onderliggende akkoord vallen. Om de nauwkeurigheid van een volledige mix te verbeteren, laat je het bestand eerst door de Stem Splitter lopen en voer je de instrumentale stem (of alleen de bas + harmonische inhoud) terug in deze pagina. Om individuele noten te vergelijken met een verwachte toonhoogte — bijvoorbeeld om te controleren of je gitaar goed gestemd is — gebruik je in plaats daarvan de Pitch Detector.

Zodra je zowel de akkoordprogressie als de toonsoort van het nummer hebt, kun je elk akkoord in de progressie aanduiden met zijn Romeinse cijferfunctie (I, IV, V, vi, ii, enz.). Dat maakt het makkelijk om veelvoorkomende patronen te herkennen — de I–V–vi–IV 'popprogressie', de ii–V–I jazzcadens, de 12-matenblues — en om het nummer te transponeren naar een toonsoort waarin het beter zingbaar is, zonder de harmonische relaties te verliezen.