Akkoorddetector

Majeur-, mineur-, verminderde, overmatige, dominant-7-, majeur-7-, mineur-7- en gesuspendeerde akkoorden. De detector analyseert de harmonische samenstelling frame voor frame en vergelijkt deze met akkoordsjablonen. Complexe jazzvoicings of uitgebreide akkoorden (9e, 11e, 13e) worden vereenvoudigd tot het dichtstbijzijnde herkende akkoordtype.

Het geluid wordt omgezet in een chromagram — een weergave die de energie van elke toonhoogteklasse (C, C#, D...) in de loop van de tijd laat zien. Een matchingalgoritme vergelijkt het toonhoogteprofiel van elk tijdframe met bekende akkoordsjablonen om de beste overeenkomst te vinden. Een basfilter verwijdert interferentie van de kickdrum onder 130 Hz, die anders de chroma-analyse zou verstoren.

Ja. De resultaten worden weergegeven als een akkoordprogressie met tijdsaanduidingen, waarbij precies te zien is wanneer elk akkoord begint. Je kunt op elk akkoord in de tijdlijn klikken om dat deel van de audio te beluisteren.

De beste resultaten worden behaald met afzonderlijke instrumenten (piano, gitaar) of spaarzame arrangementen. Bij compacte, volledige mixen neemt de nauwkeurigheid af, omdat overlappende instrumenten voor onduidelijke toonhoogte-informatie zorgen. Voor het beste resultaat bij een volledige mix kun je deze eerst door de Stem Splitter halen en vervolgens de instrumentale stem analyseren.

De akkoordprogressie geeft een toonsoort aan, maar gebruik voor een expliciete toonsoortbepaling de Key Finder-tool. Door beide met elkaar te vergelijken, krijg je een volledig harmonisch beeld: in welke toonsoort het nummer staat en welke graad (I, IV, V, vi) elk akkoord vertegenwoordigt.

Nee. Alle verwerking vindt plaats op je apparaat. De chromogramanalyse en de akkoordherkenning gebeuren lokaal — er wordt niets naar een server verzonden.

Het chromagram — het samenvoegen van audio tot twaalf toonklassen

Het herkennen van akkoorden begint met het terugbrengen van het geluid tot een chromagram, een weergave waarbij octaafinformatie wordt weggelaten en alleen de energieverdeling over de twaalf toonklassen (C, C#, D, D#, E, F, F#, G, G#, A, A#, B) wordt behouden. Een kortetermijn-Fouriertransformatie levert een spectrum per tijdframe op; de energie van elke bin wordt toegewezen aan de bijbehorende toonklasse, ongeacht het octaaf. Het resultaat is een 12-dimensionale vector per tijdframe — een soort vingerafdruk van de harmonische samenstelling op dat moment. Een C-majeurakkoord, dat de noten C, E en G bevat, verschijnt als energie die geconcentreerd is op die drie toonklassen; een A-mineurakkoord vertoont energie op A, C en E. Verschillende omkeringen, voicings en octaven produceren hetzelfde chromagrampatroon, wat precies is wat je wilt voor akkoordherkenning.

Sjabloonvergelijking en betrouwbaarheidsbeoordeling

Voor elk frame vergelijkt de detector de waargenomen toonhoogteklassevector met een bibliotheek van akkoordsjablonen — geïdealiseerde 12-dimensionale patronen voor elk majeur-, mineur-, verminderd-, overmatig-, dominant-7-, majeur-7-, mineur-7- en gesuspendeerd akkoord voor alle twaalf grondtonen. De cosinusgelijkenis levert een score op voor elke kandidaat; de hoogste score wint. Door de waarden over de frames heen af te vlakken, wordt voorkomen dat de uitvoer schommelt wanneer een enkele tel dubbelzinnig valt, en de betrouwbaarheidswaarde naast elk akkoord in de resultatentabel is het verschil tussen het winnende sjabloon en de kandidaat op de tweede plaats. Een hoge betrouwbaarheid betekent dat de audio duidelijk bij één akkoord past; een lage betrouwbaarheid duidt meestal op dichte akkoordvoeringen, gelijktijdige melodielijnen of een overgang tussen akkoorden.

Het optionele kickfilter bovenaan de pagina is bedoeld voor EDM en moderne pop. Een krachtige kickdrum pompt energie in het bereik van 50–130 Hz, wat overslaat naar de chroma van nabijgelegen toonklassen (meestal C, C#, D) en de detector beïnvloedt. Een hoogdoorlaatfilter op 130 Hz verwijdert de kick zonder de harmonische inhoud van de synths en baslijnen erboven aan te tasten. Laat het uitgeschakeld voor piano, gitaar en orkestraal materiaal; schakel het in wanneer de track een ‘four-on-the-floor’-kick heeft.

Verschillende vragen, verschillende hulpmiddelen

"What key is this song in?" and "what chords does it contain?" are related but distinct questions. A key is a single label that summarises the harmonic centre of the whole song — A minor, F# major, etc — and is what DJs use for harmonic mixing on the Camelot wheel. A chord progression is a time-stamped sequence of changing harmonies. The chord detector tells you "the song moves Dm → G → C → Am over these timestamps"; the Toonsoortzoeker tells you "the song is in C major" by aggregating chord and tonal evidence across the whole track. If you need a single label for tagging or mixing, use Key Finder. If you need the progression to learn or transcribe a song, use this page. If you need both at once, use the combined BPM and Key Finder.

Waarom geïsoleerde bronnen beter werken

Akkoordherkenning werkt het nauwkeurigst wanneer de input een duidelijke harmonische samenstelling heeft en zo min mogelijk wordt beïnvloed door andere elementen. Opnames van solo-piano, fingerstyle-gitaar en strijkkwartetten leveren vrijwel perfecte resultaten op, omdat elke hoorbare toon deel uitmaakt van de harmonie. Dichte full-band-mixen zijn lastiger: drums laten breedbandenergie doorsijpelen, vervormde gitaren vervagen het spectrum en parallelle zangmelodieën introduceren noten buiten het onderliggende akkoord. Om de nauwkeurigheid bij een volledige mix te verbeteren, laat je het bestand eerst door de Stem Splitter lopen en voer je de instrumentale stem (of alleen de bas + harmonische inhoud) weer in op deze pagina. Om individuele noten te vergelijken met een verwachte toonhoogte — bijvoorbeeld om te controleren of je gitaar goed gestemd is — gebruik je in plaats daarvan de Pitch Detector.

Zodra je zowel de akkoordprogressie als de toonsoort van het nummer hebt, kun je elk akkoord in de progressie aanduiden met zijn Romeinse cijferfunctie (I, IV, V, vi, ii, enz.). Zo kun je gemakkelijk veelvoorkomende patronen herkennen — de I–V–vi–IV ‘popprogressie’, de ii–V–I jazzcadens, de 12-matenblues — en het nummer transponeren naar een toonsoort waarin het beter zingbaar is, zonder dat de harmonische relaties verloren gaan.